Leki na otyłość a choroby serca i migotanie przedsionków

Semaglutyd (Wegovy) i tirzepatyd (Mounjaro), czyli leki na otyłość podawane w zastrzyku raz w tygodniu, badano także u osób chorych na serce. U osób po zawale, po udarze albo z chorobą tętnic kończyn, które nie chorowały na cukrzycę, zastrzyki semaglutydu zmniejszyły łączne ryzyko zawału, udaru i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych. U chorych z otyłością i niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową oba leki zmniejszały objawy niewydolności serca (1, 2, 3). W październiku 2026 r. ukazała się metaanaliza, według której u osób przyjmujących semaglutyd w zastrzykach rzadziej występowały nowe przypadki migotania przedsionków (4). Przegląd wcześniejszych metaanaliz ocenił jednak pewność danych o tej zależności jako niską (6).

Jednocześnie leki te przyspieszają tętno, średnio o 2-3 uderzenia na minutę (1, 5). Przy chorobie serca trzeba też uwzględnić leki, które pacjent już przyjmuje: przeciwzakrzepowe, moczopędne i na ciśnienie. Wyniki dotyczące migotania przedsionków odnoszą się do semaglutydu w zastrzykach, a nie do tabletek. Lek na otyłość dobiera lekarz, a osoba z chorobą serca powinna omówić plan leczenia także z kardiologiem.

W skrócie

• W zestawieniu 94 badań z udziałem chorych na cukrzycę typu 2 albo otyłość nowe przypadki migotania przedsionków występowały u osób przyjmujących semaglutyd w zastrzykach o około 18% rzadziej niż u osób na placebo. Wynik dotyczy zastrzyków, a pewność takich wyników oceniono jako niską (4, 6).
• U osób z otyłością i niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową semaglutyd zmniejszał objawy niewydolności serca, takie jak duszność i zmęczenie, i poprawiał sprawność w codziennych czynnościach. Tirzepatyd w ciągu około 2 lat zmniejszył liczbę zaostrzeń niewydolności serca (2, 3).
• Semaglutyd i tirzepatyd przyspieszają tętno spoczynkowe średnio o 2-3 uderzenia na minutę, a u części osób znacznie bardziej. Kołatanie serca albo szybkie bicie serca w spoczynku, które się utrzymuje, trzeba zgłosić lekarzowi (1, 5, 7).
• Przed rozpoczęciem leczenia trzeba omówić z lekarzem leki przeciwzakrzepowe, moczopędne i na ciśnienie. Osobom przyjmującym acenokumarol albo warfarynę po włączeniu semaglutydu częściej oznacza się INR, czyli wskaźnik krzepliwości krwi (1).

Czy semaglutyd zmniejsza ryzyko migotania przedsionków?

Możliwe, ale dowody są słabe. W metaanalizie z października 2026 r. semaglutyd w zastrzykach wypadł pod tym względem najlepiej spośród leków z tej grupy, a nowe przypadki migotania przedsionków występowały przy nim rzadziej niż przy placebo (4). Przegląd wcześniejszych metaanaliz na ten temat ocenił je jednak jako mało wiarygodne (6).

Migotanie przedsionków to zaburzenie rytmu serca, w którym serce bije nierówno i zwykle szybciej niż normalnie. Może powodować kołatanie serca, zmęczenie, duszność i zawroty głowy (8). U osób z otyłością ryzyko migotania przedsionków jest o około 50% większe niż u osób z prawidłową masą ciała (9).

Autorzy metaanalizy sieciowej zebrali 94 badania z losowym przydziałem leczenia, w których uczestniczyło łącznie 155 989 chorych na cukrzycę typu 2 albo otyłość. W badaniach tych 12 leków z grupy agonistów receptora GLP-1 i leków działających podobnie, takich jak tirzepatyd, porównywano z placebo albo między sobą. Metaanaliza sieciowa pozwala porównać także leki, których nigdy nie zestawiono w jednym badaniu. U osób przyjmujących semaglutyd w zastrzykach nowe przypadki migotania przedsionków występowały o około 18% rzadziej niż u osób na placebo. Wynik był na granicy istotności statystycznej: według obliczeń rzeczywista różnica mogła wynosić zaledwie 1%. Dulaglutyd, lek z tej samej grupy stosowany w cukrzycy, wiązał się natomiast z częstszym migotaniem przedsionków (4).

Ten wynik trzeba czytać ostrożnie. Przegląd 10 wcześniejszych metaanaliz na ten sam temat wykazał, że w dużej części opierają się one na tych samych badaniach, a pewność wniosku o rzadszym migotaniu przedsionków oceniono jako niską. Efekt był wyraźniejszy u chorych na cukrzycę typu 2 niż u osób z samą otyłością. Autorzy przeglądu podkreślają, że potrzebne są badania, w których rytm serca sprawdza się według ustalonego planu, a każdy przypadek migotania przedsionków potwierdza niezależna komisja (6). Dopiero takie badania mogą rozstrzygnąć, czy semaglutyd chroni przed tą arytmią. Zapobieganie migotaniu przedsionków nie jest wskazaniem do stosowania semaglutydu (1).

Dlaczego wynik dotyczący migotania przedsionków nie odnosi się do semaglutydu w tabletkach?

Autorzy metaanalizy podają wynik osobno dla semaglutydu w zastrzykach i tylko tej postaci dotyczy ich wniosek (4). Z tabletki do krwi przechodzi tylko około 1-2% semaglutydu, dlatego tabletka zawiera 25 mg leku, a zastrzyk 2,4 mg. Ilość wchłoniętego leku różni się też między osobami, a nawet u tej samej osoby z dnia na dzień (1). Wyniku dla zastrzyków nie można więc przenosić na tabletki Wegovy. Różnice między obiema postaciami opisujemy w artykule o semaglutydzie w tabletkach i w zastrzykach.

Czy tirzepatyd zwiększa ryzyko migotania przedsionków?

W metaanalizie sieciowej tirzepatyd wypadł pod tym względem gorzej niż semaglutyd w zastrzykach (4). W osobnym zestawieniu 10 badań, w których 6515 osób z nadwagą albo otyłością przyjmowało tirzepatyd albo placebo, różnica w częstości migotania przedsionków między tymi grupami nie była jednak istotna statystycznie. U osób przyjmujących tirzepatyd zgłoszono więcej zaburzeń rytmu serca ogółem, ale takich zdarzeń było mało i autorzy zalecają ostrożność w ocenie tego wyniku (10). W badaniach, na podstawie których lek dopuszczono do leczenia otyłości, zaburzenia rytmu i przewodzenia serca zgłaszano u 3,3-3,7% osób przyjmujących tirzepatyd i u 3,6% osób na placebo (5).

Czy chudnięcie zmniejsza objawy migotania przedsionków?

Tak. Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne (ESC) zaleca osobom z migotaniem przedsionków i nadwagą albo otyłością zmniejszenie masy ciała o co najmniej 10%. Celem jest złagodzenie objawów i skrócenie czasu, w którym serce bije w rytmie migotania przedsionków (11). Według polskich zaleceń rokowanie przy migotaniu przedsionków poprawiają też regularny ruch i lepsza wydolność organizmu (9). Lek na otyłość jest jednym ze sposobów, by osiągnąć taki spadek masy ciała. Stosuje się go zawsze razem ze zmianą diety i większą aktywnością fizyczną.

Wyniki kilku badań sugerują, że semaglutyd zmniejsza ryzyko nawrotu migotania przedsionków po ablacji, czyli zabiegu, który ma wyeliminować źródło arytmii w sercu. Pewność tych danych oceniono jako bardzo niską (6).

Czy lek na otyłość można przyjmować przy niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową?

Semaglutyd i tirzepatyd w zastrzykach sprawdzano przy tej postaci niewydolności serca w osobnych badaniach u osób z otyłością. Oba leki zmniejszały objawy niewydolności serca i ograniczenia w codziennej aktywności, a w badaniu tirzepatydu było też mniej zaostrzeń niewydolności serca (2, 3, 12). W najcięższej, IV klasie niewydolności serca semaglutydu nie zaleca się, bo brakuje danych o jego bezpieczeństwie u takich chorych (1).

Frakcja wyrzutowa pokazuje, jaką część krwi lewa komora serca wyrzuca przy każdym skurczu. Mierzy się ją w badaniu echo serca. Przy niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową serce kurczy się prawidłowo, ale lewa komora jest sztywniejsza i gorzej napełnia się krwią. Otyłość wiąże się z tą postacią niewydolności serca silniej niż z postacią z obniżoną frakcją wyrzutową. Duszność, gorszą tolerancję wysiłku i obrzęki nóg łatwo przypisać samej otyłości, dlatego u osób z otyłością niewydolność serca rozpoznaje się później (9).

Co pokazały badania semaglutydu przy niewydolności serca?

W badaniu STEP-HFpEF 529 osób z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową i BMI co najmniej 30, bez cukrzycy, przez rok przyjmowało semaglutyd 2,4 mg raz w tygodniu albo placebo. Objawy i ograniczenia w codziennym życiu oceniano kwestionariuszem KCCQ w skali od 0 do 100 punktów, w której wyższy wynik oznacza mniej dolegliwości. Wynik poprawił się o 16,6 punktu w grupie przyjmującej semaglutyd i o 8,7 punktu w grupie placebo. Masa ciała spadła średnio o 13,3% u osób leczonych semaglutydem i o 2,6% w grupie placebo. Dystans, który uczestnik przechodził w 6 minut, wydłużył się podczas leczenia semaglutydem o 21,5 m, a w grupie placebo o 1,2 m. Ciężkie zdarzenia niepożądane zgłoszono u 13,3% osób przyjmujących semaglutyd i u 26,7% osób z grupy placebo (2).

W badaniu STEP-HFpEF DM 616 osób z tą samą postacią niewydolności serca chorowało też na cukrzycę typu 2. Wynik w kwestionariuszu KCCQ poprawił się o 13,7 punktu w grupie przyjmującej semaglutyd i o 6,4 punktu w grupie placebo, a masa ciała spadła odpowiednio o 9,8% i o 3,4% (12). Oba badania finansował producent leku.

Analiza zbiorcza czterech badań semaglutydu, przeprowadzona po ich zakończeniu, objęła 3743 osoby z niewydolnością serca z zachowaną albo łagodnie obniżoną frakcją wyrzutową. Zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych albo zaostrzenie niewydolności serca, które wymagało pobytu w szpitalu lub pilnej wizyty, wystąpiły u 5,4% osób przyjmujących semaglutyd i u 7,5% osób z grupy placebo. Mniej było zaostrzeń niewydolności serca, natomiast liczba zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych nie różniła się istotnie między grupami (13).

Co pokazało badanie tirzepatydu przy niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową?

W badaniu SUMMIT 731 dorosłych z otyłością i niewydolnością serca z frakcją wyrzutową co najmniej 50% przyjmowało tirzepatyd w dawce do 15 mg raz w tygodniu albo placebo. Obserwacja trwała zwykle około 2 lat. Prawie połowa uczestników chorowała też na cukrzycę typu 2. Większość nadal przyjmowała dotychczasowe leki na niewydolność serca, a prawie trzy czwarte uczestników przyjmowało leki moczopędne (3, 5).

Zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych albo zaostrzenie niewydolności serca wystąpiły u 9,9% osób przyjmujących tirzepatyd i u 15,3% osób z grupy placebo. Za zaostrzenie uznawano pobyt w szpitalu, pilną wizytę albo konieczność nasilenia leczenia doustnymi lekami moczopędnymi z powodu niewydolności serca. Różnica wynikała z zaostrzeń, których w grupie tirzepatydu było mniej (8,0% wobec 14,2%). Zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych było w obu grupach niewiele, w grupie tirzepatydu nieco więcej, ale różnica nie była istotna statystycznie. Badanie nie rozstrzyga więc, jak tirzepatyd wpływa na ryzyko zgonu (3, 5).

Wynik w kwestionariuszu KCCQ poprawił się po roku o 19,5 punktu w grupie przyjmującej tirzepatyd i o 12,7 punktu w grupie placebo. Z powodu działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego, leczenie przerwało 6,3% osób przyjmujących tirzepatyd i 1,4% osób z grupy placebo (3).

Co wiadomo o lekach na otyłość przy niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową?

Dla tej postaci niewydolności serca danych o lekach na otyłość jest mniej, bo badania STEP-HFpEF i SUMMIT obejmowały tylko osoby z zachowaną frakcją wyrzutową. Przy obniżonej frakcji wyrzutowej serce kurczy się słabiej. Część tych danych pochodzi z badania SELECT u osób z chorobą serca lub naczyń, w którym 1347 spośród 17 604 uczestników miało niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową. Łączna liczba zawałów, udarów i zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych była w tej grupie mniejsza u osób przyjmujących semaglutyd niż w grupie placebo. Zgonów i hospitalizacji z powodu niewydolności serca też było mniej, ale różnica w tej grupie nie była istotna statystycznie (14).

Tak jak semaglutydu, także liraglutydu nie zaleca się w najcięższej, IV klasie niewydolności serca według skali NYHA (7). Polskie zalecenia przypominają też, że u części chorych z zaawansowaną niewydolnością serca mała masa ciała wiąże się z gorszym rokowaniem. Dlatego chudnięcia nie zaleca się automatycznie każdemu choremu z niewydolnością serca i nadwagą, a lepiej rokują chorzy sprawni, z zachowaną masą mięśni (9). O tym, czy i jak chudnąć przy niewydolności serca, decyduje kardiolog razem z lekarzem prowadzącym leczenie otyłości.

Jaki lek na otyłość po zawale serca albo udarze?

U osób po zawale serca, po udarze albo z chorobą tętnic kończyn w pierwszej kolejności rozważa się, zgodnie z polskimi zaleceniami, semaglutyd 2,4 mg w zastrzykach raz w tygodniu (9). W dużym badaniu u takich osób bez cukrzycy semaglutyd zmniejszył łączne ryzyko zawału, udaru i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.

W badaniu SELECT 17 604 osoby z chorobą serca lub naczyń i BMI co najmniej 27, bez cukrzycy, dostawały zastrzyki semaglutydu albo placebo razem z dotychczasowym leczeniem. Łączne ryzyko zawału, udaru i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych było w grupie przyjmującej semaglutyd o 20% mniejsze (1). Więcej o badaniu SELECT piszemy w artykule o tabletkach i zastrzykach z semaglutydem. Podobnego badania dla tabletek Wegovy 25 mg nie przeprowadzono (1).

Tirzepatyd porównano z dulaglutydem, lekiem z grupy agonistów receptora GLP-1, u 13 299 chorych na cukrzycę typu 2 z chorobą serca lub naczyń. Łączne ryzyko zawału, udaru i zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych nie było w grupie tirzepatydu większe niż w grupie dulaglutydu, ale tirzepatyd nie okazał się też od niego skuteczniejszy (5). Badanie, które sprawdza, czy tirzepatyd zmniejsza liczbę zawałów, udarów i zgonów u osób z otyłością bez cukrzycy, jeszcze trwa. Jego zakończenie zaplanowano na 2027 r. (15).

Jak bardzo leki na otyłość przyspieszają tętno?

Semaglutyd, tirzepatyd i liraglutyd przyspieszają tętno spoczynkowe średnio o 2-3 uderzenia na minutę. U części osób tętno rośnie wyraźniej, dlatego przy chorobie serca trzeba je kontrolować (1, 5, 7).

Przyspieszone bicie serca zgłaszane jako działanie niepożądane zdarza się rzadziej niż sam wzrost tętna w pomiarach: przy semaglutydzie niezbyt często, czyli u nie więcej niż 1 na 100 osób, a przy tirzepatydzie często, czyli u nie więcej niż 1 na 10 osób (1, 5). Długoterminowe znaczenie średniego wzrostu tętna na liraglutydzie nie zostało ustalone. Producent tego leku zaleca regularnie kontrolować tętno i przerwać leczenie, jeśli tętno spoczynkowe jest trwale i wyraźnie wyższe (7).

Naltrekson z bupropionem przy chorobie serca

Tabletki naltreksonu z bupropionem (Mysimba) mogą podnosić ciśnienie tętnicze i przyspieszać tętno. Ciśnienie i tętno mierzy się przed rozpoczęciem leczenia i regularnie w jego trakcie, a przy trwałym, wyraźnym wzroście lek się odstawia. Leku nie wolno stosować przy niewyrównanym, czyli źle kontrolowanym, nadciśnieniu tętniczym. Brakuje danych o bezpieczeństwie leku u osób niedawno po zawale, z niestabilną chorobą serca i z niewydolnością serca w III lub IV klasie NYHA. Przy czynnej chorobie wieńcowej i chorobach naczyń mózgu producent zaleca ostrożność (16).

Co omówić z kardiologiem przed rozpoczęciem leczenia otyłości?

Przed rozpoczęciem leczenia otyłości porozmawiaj z kardiologiem albo z lekarzem prowadzącym leczenie choroby serca. Omów rodzaj choroby, tętno, leki przeciwzakrzepowe, moczopędne i na ciśnienie oraz planowane zabiegi.

• Rodzaj niewydolności serca. Badania leków na otyłość przy niewydolności serca obejmowały głównie osoby z zachowaną frakcją wyrzutową, dlatego lekarz potrzebuje wyniku ostatniego echa serca.
• Tętno i rytm serca. Przy migotaniu przedsionków dobrze znać swoje zwykłe tętno spoczynkowe sprzed leczenia i ustalić z kardiologiem, jak często mierzyć je po włączeniu leku na otyłość i po zwiększeniu dawki.
• Leki przeciwzakrzepowe. Przy acenokumarolu albo warfarynie lekarz może zlecić częstsze oznaczanie INR.
• Leki moczopędne i limit płynów. Ustal wcześniej, co robić przy wymiotach albo biegunce.
• Leki na ciśnienie. Gdy masa ciała spada, ciśnienie może się obniżyć, a wtedy lekarz dostosowuje dawki leków.
• Zabiegi w znieczuleniu ogólnym albo w głębokiej sedacji. O leku na otyłość trzeba wcześniej uprzedzić lekarza i anestezjologa, bo semaglutyd i tirzepatyd spowalniają opróżnianie żołądka i zwiększają ryzyko zachłyśnięcia. Dotyczy to także zabiegów kardiologicznych, na przykład kardiowersji elektrycznej, jeśli wykonuje się je w takim znieczuleniu (1, 5).

Leki przeciwzakrzepowe a semaglutyd i tirzepatyd

Po włączeniu semaglutydu producent zaleca częste oznaczanie INR u osób przyjmujących warfarynę albo inne leki z tej samej grupy, w tym acenokumarol. INR to wskaźnik krzepliwości krwi, na podstawie którego dobiera się dawkę tych leków. Opisano przypadki obniżenia INR, gdy pacjent przyjmował acenokumarol razem z semaglutydem (1). Przy tirzepatydzie producent zaleca obserwować osoby przyjmujące warfarynę, digoksynę i inne leki, przy których niewielka zmiana stężenia we krwi ma duże znaczenie, zwłaszcza na początku leczenia i po zwiększeniu dawki (5). Kto przyjmuje lek przeciwzakrzepowy z innej grupy, na przykład apiksaban, dabigatran albo rywaroksaban, też musi powiedzieć o nim lekarzowi, który przepisuje lek na otyłość.

Tabletkę semaglutydu przyjmuje się na czczo, a przez co najmniej 30 minut po niej nie przyjmuje się innych leków doustnych (1). Jak zaplanować poranne leki, opisujemy w artykule o łączeniu semaglutydu w tabletkach z innymi lekami.

Leki moczopędne, płyny i ciśnienie podczas leczenia otyłości

Na początku leczenia semaglutydem i tirzepatydem często pojawiają się nudności, wymioty i biegunka. Odwodnienie może wtedy pogorszyć pracę nerek, dlatego producenci zalecają pić więcej płynów (1, 5). Część osób z niewydolnością serca ma tymczasem zalecone ograniczenie ilości wypijanych płynów i przyjmuje leki moczopędne. Przed rozpoczęciem leczenia otyłości trzeba ustalić z kardiologiem, ile pić i co robić z lekami moczopędnymi, gdy pojawią się wymioty albo biegunka. Sposoby łagodzenia mdłości i biegunki zebraliśmy w artykule o skutkach ubocznych leków na otyłość.

Zmniejszenie masy ciała o 5-15% może obniżyć ciśnienie tętnicze (9). Niskie ciśnienie pojawia się u osób przyjmujących tirzepatyd często, a przy semaglutydzie niezbyt często. Zawroty głowy albo uczucie zamroczenia przy wstawaniu mogą oznaczać, że ciśnienie spadło za bardzo (1, 5). Dawki leków na nadciśnienie i leków moczopędnych zmienia wtedy lekarz. Nie należy ich zmniejszać ani odstawiać samodzielnie.

Kiedy objawy ze strony serca podczas leczenia otyłości wymagają pilnej pomocy?

Szybkie albo nierówne bicie serca, któremu towarzyszą ból w klatce piersiowej, duszność, omdlenie albo silne zawroty głowy, wymaga natychmiastowej pomocy medycznej, bez czekania na kontakt z poradnią (8).

Objawy wymagające natychmiastowej pomocy u osoby z chorobą serca

• szybkie albo nierówne bicie serca razem z bólem lub uciskiem w klatce piersiowej, dusznością, potami, nudnościami, zawrotami głowy albo omdleniem (8),
• szybkie albo nierówne bicie serca razem z osłabieniem lub drętwieniem jednej strony twarzy albo ciała, zaburzeniami mowy, nagłym pogorszeniem widzenia albo splątaniem (8),
• bardzo silna duszność, przy której brakuje tchu do mówienia, sine albo szare usta, utrata przytomności (17),
• trudności w oddychaniu, nagły obrzęk twarzy, gardła, rąk lub nóg, zawroty głowy i szybkie bicie serca po przyjęciu leku, bo mogą oznaczać ciężką reakcję alergiczną (1, 5).

Objawy, z którymi osoba z chorobą serca powinna pilnie skontaktować się z lekarzem

• duszność przy codziennych czynnościach albo po położeniu się, kaszel w nocy (17),
• nagły przyrost masy ciała albo narastające obrzęki stóp, kostek, nóg lub brzucha (17),
• kołatanie serca albo szybkie bicie serca w spoczynku, które się utrzymuje lub nasila (7, 8),
• wymioty albo biegunka, przez które nie udaje się uzupełniać płynów, mało moczu i zawroty głowy przy wstawaniu, bo odwodnienie może uszkodzić nerki (1, 5).

U osoby z niewydolnością serca nagły wzrost masy ciała może oznaczać zatrzymanie wody w organizmie (17). Kto podczas leczenia otyłości waży się regularnie, nie powinien takiego wzrostu tłumaczyć tym, że lek przestał działać, tylko zgłosić go lekarzowi.

Leczenie otyłości lekiem w programie Nasz Gabinet u osób z chorobą serca

W programie leczenia otyłości w Naszym Gabinecie lekarz na konsultacji wideo sprawdza, czy dorosły pacjent spełnia kryteria leczenia farmakologicznego Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości, i dobiera lek. Lekarz może przepisać semaglutyd w zastrzyku, semaglutyd w tabletce albo tirzepatyd; pierwszym wyborem w programie pozostaje zastrzyk semaglutydu. Wystawia e-receptę i co miesiąc ocenia przebieg leczenia na podstawie pomiarów, które pacjent zapisuje w aplikacji. Lek kupuje się w aptece osobno. Program trwa 12 miesięcy i obejmuje konsultacje wideo z lekarzem i z psychologiem, ale nie zastępuje opieki kardiologa. Na konsultację startową przygotuj listę leków na serce z dawkami, wynik ostatniego echa serca i zalecenia kardiologa. Kryteria, według których lekarz kwalifikuje do leczenia, opisujemy w artykule o kwalifikacji do leków na otyłość.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Ozempic albo Wegovy mogą wywołać migotanie przedsionków?

Według metaanalizy badań semaglutydu w zastrzykach nowe przypadki migotania przedsionków występowały u osób leczonych nieco rzadziej niż u osób na placebo (4). Pewność tych danych jest jednak niska (6). Ozempic i Wegovy w zastrzykach zawierają semaglutyd; Ozempic zarejestrowano do leczenia cukrzycy typu 2, a Wegovy do leczenia otyłości. Kołatanie serca albo nierówne bicie serca podczas leczenia trzeba zgłosić lekarzowi, który ustali ich przyczynę.

Czy przy migotaniu przedsionków można przyjmować Mounjaro?

Charakterystyka Mounjaro nie wymienia migotania przedsionków wśród przeciwwskazań ani ostrzeżeń (5). W zestawieniu badań u osób z otyłością migotanie przedsionków nie pojawiało się przy tirzepatydzie istotnie częściej niż przy placebo (10). Tirzepatyd przyspiesza jednak tętno średnio o 3 uderzenia na minutę, a przy dawce 15 mg wyraźny, utrzymujący się wzrost tętna miało 6,3% osób, wobec 1,2% na placebo (5). Dlatego przy migotaniu przedsionków decyzję o tirzepatydzie lekarz podejmuje, znając sposób leczenia arytmii i zalecenia kardiologa.

Czy tabletki Wegovy chronią serce tak jak zastrzyki?

Tego nie wiadomo. Badanie SELECT i badania u osób z niewydolnością serca dotyczyły zastrzyków semaglutydu, a dla tabletek Wegovy 25 mg podobnego badania nie przeprowadzono (1). Wynik metaanalizy o migotaniu przedsionków też dotyczy zastrzyków (4). Zgodnie z polskimi zaleceniami u osób po zawale, po udarze albo z chorobą tętnic kończyn w pierwszej kolejności rozważa się semaglutyd 2,4 mg w zastrzykach (9).

Czy podczas leczenia otyłości można odstawić leki na serce, gdy waga spada?

Nie samodzielnie. W badaniach SELECT i SUMMIT lek na otyłość dodawano do leków na serce, które uczestnicy już przyjmowali (1, 5). Gdy masa ciała i ciśnienie się zmieniają, dawki leków na nadciśnienie albo leków moczopędnych może zmienić lekarz.

Źródła

1. Europejska Agencja Leków. Wegovy (semaglutyd) - charakterystyka produktu leczniczego i ulotka dla pacjenta: roztwór do wstrzykiwań oraz tabletki. ema.europa.eu
2. Kosiborod MN, Abildstrøm SZ, Borlaug BA i wsp. Semaglutide in Patients with Heart Failure with Preserved Ejection Fraction and Obesity. N Engl J Med. 2023;389(12):1069-1084. PMID 37622681, DOI
3. Packer M, Zile MR, Kramer CM i wsp. Tirzepatide for Heart Failure with Preserved Ejection Fraction and Obesity. N Engl J Med. 2025;392(5):427-437. PMID 39555826, DOI
4. Barbosa LM, Rodrigues Oliveira VM, Ruelas MG i wsp. Glucagon-Like Peptide-1 Receptor Agonists and Risk of Arrhythmias: A Network Meta-Analysis. Heart Rhythm. 2026, publikacja online 26.10.2026. PMID 42933519, DOI
5. Europejska Agencja Leków. Mounjaro (tirzepatyd) - charakterystyka produktu leczniczego i ulotka dla pacjenta. ema.europa.eu
6. Ramzy D, Isshak R, Patel D i wsp. Glucagon-Like Peptide-1 Receptor Agonists, Semaglutide, and Atrial Fibrillation: An Umbrella Review With Methodological Appraisal of Overlapping Meta-Analyses. Cureus. 2026;18(7):e113641. PMID 42668799, DOI
7. Europejska Agencja Leków. Saxenda (liraglutyd) - charakterystyka produktu leczniczego i ulotka dla pacjenta. ema.europa.eu
8. National Health Service. Atrial fibrillation - symptoms. nhs.uk
9. Bąk-Sosnowska M, Białkowska M, Bogdański P i wsp. Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na otyłość 2024 - stanowisko Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości. Medycyna Praktyczna, wydanie specjalne, wrzesień 2024. ptlo.org.pl
10. Mansouri ES, Queiroga F, Barbosa LM i wsp. Tirzepatide and the Incidence of Atrial Fibrillation in Adults With Overweight or Obesity: An Updated Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials. J Am Heart Assoc. 2026;15(18):e044249. PMID 42714458, DOI
11. Van Gelder IC, Rienstra M, Bunting KV i wsp. 2024 ESC Guidelines for the management of atrial fibrillation developed in collaboration with the European Association for Cardio-Thoracic Surgery (EACTS). Eur Heart J. 2024;45(36):3314-3414. PMID 39210723, DOI
12. Kosiborod MN, Petrie MC, Borlaug BA i wsp. Semaglutide in Patients with Obesity-Related Heart Failure and Type 2 Diabetes. N Engl J Med. 2024;390(15):1394-1407. PMID 38587233, DOI
13. Kosiborod MN, Deanfield J, Pratley R i wsp. Semaglutide versus placebo in patients with heart failure and mildly reduced or preserved ejection fraction: a pooled analysis of the SELECT, FLOW, STEP-HFpEF, and STEP-HFpEF DM randomised trials. Lancet. 2024;404(10456):949-961. PMID 39222642, DOI
14. Deanfield J, Verma S, Scirica BM i wsp. Semaglutide and cardiovascular outcomes in patients with obesity and prevalent heart failure: a prespecified analysis of the SELECT trial. Lancet. 2024;404(10454):773-786. PMID 39181597, DOI
15. ClinicalTrials.gov. A Study of Tirzepatide (LY3298176) on the Reduction on Morbidity and Mortality in Adults With Obesity (SURMOUNT-MMO), NCT05556512. clinicaltrials.gov
16. Europejska Agencja Leków. Mysimba (naltrekson, bupropion) - charakterystyka produktu leczniczego i ulotka dla pacjenta. ema.europa.eu
17. National Health Service. Heart failure - symptoms. nhs.uk