Po 65. roku życia celem jest poprawa sprawności, jakości życia i stanu zdrowia. Tempo chudnięcia, białko i ćwiczenia dobiera się do odżywienia oraz możliwości pacjenta, a lek rozważa wtedy, gdy oczekiwana korzyść przeważa nad ryzykiem. PTLO przytacza szacunki utraty 0,5 do 1% beztłuszczowej masy ciała rocznie od trzeciej dekady i 10 do 20% mięśni do siódmej dekady życia. Nie opisują one tempa zmian u każdej osoby. Spadek 15 kg na samej diecie może obejmować także mięśnie. Ich utrata wiąże się z osłabieniem, gorszym rokowaniem, upadkami i utratą samodzielności. Dlatego niższa waga nie jest jedyną miarą powodzenia.
Przy podejrzeniu otyłości sarkopenicznej najpierw ocenia się funkcję mięśni, a następnie skład ciała, czyli udział tłuszczu i mięśni. Jedną z metod jest bioimpedancja (BIA), której wynik zależy m.in. od nawodnienia i użytej aparatury. Dowolna waga z funkcją BIA nie wystarcza do wiarygodnego rozpoznania. Osoba z trudnością wstająca z krzesła potrzebuje innego planu niż ktoś o tej samej wadze, kto sprawnie chodzi po schodach.
| Element leczenia | Pacjent w młodszym wieku | Pacjent po 65. roku życia |
|---|
Rozpoznanie | BMI i obwód talii, ocena powikłań | BMI, talia, funkcja mięśni i nawodnienie; przy podejrzeniu sarkopenii również skład ciała |
Cel na pierwsze pół roku | Często spadek masy o 5 do 10%, zależnie od stanu zdrowia | Sprawność, mniej bólu stawów, poprawa ciśnienia i glikemii; około 0,5 kg tygodniowo to orientacyjne tempo, nie nakaz |
Deficyt kalorii | Często 500 do 750 kcal dziennie, dobierany indywidualnie | Zakres 500 do 750 kcal wymaga oceny ryzyka niedożywienia; bez głodówek i diet bardzo niskokalorycznych |
Białko | Orientacyjnie 1 do 1,5 g/kg masy należnej na dobę; ilość ustala dietetyk lub lekarz | Według PTLO 1 do 1,2 g na kilogram na dobę, a przy sarkopenii około 1,5 g. Masę do obliczeń ustala lekarz albo dietetyk, uwzględniając nerki i odżywienie, a porcje po 20 do 30 g białka dopasowuje do dziennego celu |
Ruch | Cel 150 do 300 minut wysiłku tlenowego tygodniowo i dwa treningi siłowe, według możliwości | Siła, równowaga i wysiłek dopasowany do stawów; 2 do 3 treningów siłowych z co najmniej 48 godzinami odpoczynku |
Lek | Dobór według wskazań, przeciwwskazań i preferencji | Saxenda niezalecana od 75 lat; Mysimba niezalecana powyżej 75 lat, a powyżej 65 lat stosowana ostrożnie; Wegovy i Mounjaro mają ograniczone dane od 85 lat |
Operacja bariatryczna | Kwalifikacja według BMI, chorób i oceny zespołu bariatrycznego | Wiek powyżej 65 lat sam nie jest przeciwwskazaniem; ocenia się sprawność, kruchość i choroby, osobno warunki finansowania |
Dobór leku zależy od charakterystyki konkretnego produktu. Saxenda jest niezalecana od 75. roku życia, Mysimba powyżej 75 lat i wymaga ostrożności powyżej 65 lat. Dla Wegovy i Mounjaro doświadczenie u osób od 85 lat jest ograniczone. Bezpieczeństwa i skuteczności Xenicalu nie badano u osób starszych. Sam wiek nie oznacza automatycznej zmiany dawki każdego preparatu. Tempo jej zwiększania zależy od zaleceń produktu, tolerancji i zdrowia; podczas kontroli warto omówić także ilość wypijanych płynów.
Jak leczenie otyłości pomaga przy bólu kolan i przed endoprotezą?
W badaniu IDEA 454 osoby w wieku co najmniej 55 lat z nadwagą lub otyłością i zwyrodnieniem kolan przydzielono do diety z ćwiczeniami, samej diety albo samych ćwiczeń. Po 18 miesiącach pierwsza grupa schudła średnio 10,6 kg, czyli 11,4%, i zgłaszała mniejszy ból oraz lepszą sprawność niż pozostałe. Nacisk na kolano podczas chodzenia w grupie samej diety był o około 200 niutonów mniejszy niż przy samych ćwiczeniach. STEP 9 z 2024 roku objęło 407 osób z otyłością i bólem kolan, ze średnim BMI około 40 i średnim wiekiem 56 lat. Po 68 tygodniach semaglutydu 2,4 mg masa spadła o 13,7% wobec 3,2% na placebo, a ból w skali 0 do 100 o 41,7 wobec 27,5 punktu. Są to średnie badanych grup, nie gwarancja wyniku u konkretnej starszej osoby.
Plan przygotowania i termin endoprotezy ustalasz z ortopedą. Zmniejszenie masy ciała może być korzystne, ale nie każdy pacjent powinien czekać na konkretne BMI. ACR/AAHKS 2023 warunkowo zaleca, aby u zakwalifikowanych osób z zaawansowaną objawową chorobą stawu po nieskutecznym leczeniu zachowawczym nie odraczać zabiegu wyłącznie z tego powodu; jakość dowodów jest niska lub bardzo niska. Przed operacją warto chronić mięśnie potrzebne do rehabilitacji.
Co wiadomo o semaglutydzie u pacjentów po zawale albo udarze?
SELECT objęło 17 604 osoby od 45 lat, z BMI ≥27, po zawale, udarze lub z chorobą tętnic obwodowych, bez cukrzycy. Otrzymywały semaglutyd 2,4 mg albo placebo przez okres obserwacji średnio 39,8 miesiąca. Zgon sercowo-naczyniowy, zawał lub udar wystąpiły u 6,5% leczonych wobec 8,0% na placebo. Redukcja o jedną piątą dotyczy względnego hazardu łącznego wystąpienia tych zdarzeń; różnica odsetków wyniosła 1,5 punktu procentowego. Z powodu działań niepożądanych leczenie przerwało 16,6% wobec 8,2%. Plan po zawale trzeba uzgodnić z kardiologiem. Wegovy i Saxenda są niezalecane przy niewydolności serca NYHA IV, z objawami w spoczynku; nie jest to wspólny zakaz dla każdego omawianego leku.