Leki na otyłość a lęk, napady paniki i depresja

Jeśli leczysz się z powodu zaburzeń lękowych albo depresji, możesz mieć obawy, że lek na otyłość nasili lęk, wywoła napady paniki albo pogorszy nastrój. W badaniach klinicznych osoby przyjmujące semaglutyd (Wegovy) albo tirzepatyd (Mounjaro) nie miały lęku, objawów depresji ani myśli samobójczych częściej niż osoby otrzymujące placebo (1, 2). Do tych badań nie przyjmowano jednak osób z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, osób po próbie samobójczej ani osób, które w ostatnich 2 latach chorowały na dużą depresję, więc o bezpieczeństwie leków w tej grupie wiadomo mniej (1). Dlatego u osoby, która leczy się psychiatrycznie, lekarz decyduje o leku na otyłość po rozmowie o objawach i przyjmowanych lekach.

Europejska Agencja Leków (EMA) uznała w 2024 r., że dostępne dane nie potwierdzają związku przyczynowego między lekami z grupy GLP-1 a myślami samobójczymi (3). Zgłoszeń napadów paniki po semaglutydzie przybyło w amerykańskiej bazie działań niepożądanych od 2023 r., ale według analizy z 2026 r. ten wzrost wiąże się raczej z rozgłosem niż z działaniem leku (4). Myśli samobójcze wymagają natychmiastowej pomocy medycznej, a lęk albo pogorszenie nastroju, które pojawiły się w trakcie leczenia, trzeba zgłosić lekarzowi.

W skrócie

• Charakterystyki produktu leczniczego, czyli oficjalne opisy semaglutydu (Wegovy) i tirzepatydu (Mounjaro), nie wymieniają lęku, depresji ani myśli samobójczych wśród działań niepożądanych. Jedynym przeciwwskazaniem do obu leków jest nadwrażliwość na ich składniki (5, 6). Lęk, napady paniki i myśli samobójcze wymienia natomiast charakterystyka naltreksonu z bupropionem (Mysimba) (7).
• W badaniach semaglutydu zaburzenia lękowe lub objawy lęku zgłosiło 3,3% osób przyjmujących lek i 4,2% osób otrzymujących placebo (1). W amerykańskiej bazie działań niepożądanych napad paniki wymieniono w 6,7 na 10 000 zgłoszeń dotyczących semaglutydu z lat 2018-2022, a w zgłoszeniach z lat 2023-2024 w 42,0 na 10 000 (4).
• Europejska Agencja Leków w 2024 r. i amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) w 2026 r. nie stwierdziły związku przyczynowego między ocenianymi lekami z grupy GLP-1 a myślami i zachowaniami samobójczymi. Przegląd EMA nie obejmował tirzepatydu, a przegląd FDA go uwzględnił (3, 8).
• Myśli o zrobieniu sobie krzywdy wymagają natychmiastowej pomocy medycznej. Lęk silniejszy niż dotąd albo taki, którego wcześniej nie było, napady paniki lub obniżony nastrój w trakcie leczenia trzeba zgłosić lekarzowi (8).

Czy leki na otyłość wywołują lęk albo napady paniki?

W badaniach u osób bez poważnych zaburzeń psychicznych lęk ani napady paniki nie występowały częściej przy semaglutydzie lub tirzepatydzie niż przy placebo (1, 2). Inaczej jest przy naltreksonie z bupropionem (Mysimba): lęk jest częstym działaniem niepożądanym tego leku, a zgłaszano też napady paniki (7). Autorzy przeglądu z 2026 r. zaznaczają jednak, że związku semaglutydu z napadami paniki nie można całkowicie wykluczyć (4).

W czterech badaniach semaglutydu w zastrzykach (STEP 1, 2, 3 i 5) uczestnicy przez 68 albo 104 tygodnie przyjmowali semaglutyd w dawce 2,4 mg albo placebo. W badaniach STEP 1, 2 i 3 zaburzenia lękowe lub objawy lęku zgłosiło 75 z 2116 osób przyjmujących semaglutyd (3,3%) i 50 z 1261 osób otrzymujących placebo (4,2%). W dwuletnim badaniu STEP 5 takie objawy zgłosiło 7,2% osób w grupie semaglutydu i 9,2% w grupie placebo (1). W analizie trzech badań tirzepatydu (SURMOUNT-1, -2 i -3), w których uczestniczyło 4056 osób, działania niepożądane dotyczące psychiki i układu nerwowego występowały podobnie często w grupie leku i w grupie placebo (2).

Autorzy analizy zbiorczej zebrali 86 badań, w których ponad 133 tys. uczestników losowo przydzielano do grup otrzymujących lek z grupy GLP-1, placebo lub inny lek. Analiza nie wykazała, by leki GLP-1 zwiększały ryzyko zaburzeń lękowych, depresji ani samobójstwa (9).

Co charakterystyki leków na otyłość mówią o lęku, nastroju i śnie?

Charakterystyka produktu leczniczego to oficjalny opis leku zatwierdzany przy jego rejestracji. Wymienia się w niej między innymi działania niepożądane i to, jak często występują.

Czy działania niepożądane semaglutydu mogą przypominać napad paniki?

Mogą. Napad paniki objawia się między innymi szybkim lub mocnym biciem serca, zawrotami głowy, nudnościami, poceniem się i drżeniem (11). Część tych objawów może też być działaniem niepożądanym semaglutydu. Nudności i ból głowy występują u osób przyjmujących semaglutyd bardzo często, a zawroty głowy często, głównie w okresie zwiększania dawki. W badaniach serce osób przyjmujących semaglutyd biło średnio o 3 uderzenia na minutę szybciej niż przed leczeniem, a u 67% z nich tętno w którymś momencie leczenia wzrosło o co najmniej 10 uderzeń na minutę. W grupie placebo tętno wzrosło o co najmniej 10 uderzeń na minutę u 50,1% uczestników (5).

Osoba, która miewa napady paniki, może odebrać takie doznania jako początek napadu. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia dobrze jest omówić z lekarzem, czego można się spodziewać w pierwszych tygodniach i po każdym zwiększeniu dawki. Chorzy na cukrzycę, którzy przyjmują insulinę lub pochodną sulfonylomocznika, powinni pamiętać, że nerwowość, niepokój, zimne poty, szybsze bicie serca i drżenie mogą być objawami hipoglikemii. W takiej sytuacji trzeba postąpić tak, jak lekarz zalecił na wypadek hipoglikemii (5).

Skąd się wzięły doniesienia o napadach paniki po semaglutydzie?

Podejrzenie, że semaglutyd wywołuje napady paniki, wzięło się z amerykańskiej bazy zgłoszeń działań niepożądanych. Zgłoszeń napadów paniki przybyło w niej od połowy 2023 r., gdy możliwym wpływem leków GLP-1 na psychikę zajęły się urzędy i media. Analiza z 2026 r. wiąże ten wzrost raczej z rozgłosem niż z działaniem leku (4).

W lipcu 2023 r. komitet Europejskiej Agencji Leków, który ocenia ryzyko związane ze stosowaniem leków (PRAC), zaczął sprawdzać leki z grupy GLP-1, po tym jak islandzka agencja leków zgłosiła przypadki myśli samobójczych i samookaleczeń u osób przyjmujących liraglutyd i semaglutyd (3). Kanadyjscy badacze przeanalizowali zgłoszenia z lat 2018-2024 w amerykańskiej bazie FAERS i porównali te sprzed lipca 2023 r. z późniejszymi. Napad paniki odnotowano w 87 z 33 267 zgłoszeń dotyczących semaglutydu (0,26%) oraz w 0,05% zgłoszeń dotyczących dulaglutydu i empagliflozyny, dwóch leków na cukrzycę, z którymi porównano semaglutyd. Po uwzględnieniu wieku, płci i powodu leczenia różnica wyraźnie zmalała, a w zgłoszeniach sprzed lipca 2023 r. nie była istotna statystycznie, czyli mogła wynikać z przypadku. Na każde 10 000 zgłoszeń dotyczących semaglutydu napadów paniki było 6,7 w latach 2018-2022 i 42,0 w latach 2023-2024 (4).

Badacze zestawili też wyniki 12 innych badań. Badania, w których uczestników losowo przydzielano do grupy leku albo placebo, nie dostarczyły spójnych dowodów, że przy semaglutydzie napady paniki lub lęk zdarzają się częściej. Takich dowodów nie dały też badania obserwacyjne, oparte na danych z codziennego leczenia, w których osoby przyjmujące semaglutyd porównywano z osobami leczonymi innym lekiem. Według autorów takie dane nie wskazują, że semaglutyd wywołuje napady paniki, choć tego związku nie można wykluczyć (4).

Dlaczego z bazy zgłoszeń działań niepożądanych nie da się obliczyć, jak często po leku występują napady paniki?

Analiza zgłoszeń działań niepożądanych pozwala zauważyć możliwy problem, który trzeba potem sprawdzić w innych badaniach, ale nie dowodzi, że lek wywołuje dane zdarzenie. Taka analiza ma kilka ograniczeń (4):

• Baza nie zawiera informacji, ile osób przyjmowało lek, więc nie da się z niej obliczyć, u jakiej części leczonych wystąpił napad paniki.
• Wynik takiej analizy pokazuje, czy dane zdarzenie zgłaszano przy jednym leku częściej niż przy innych. Nie mówi, o ile lek zwiększa ryzyko.
• Gdy o możliwym działaniu niepożądanym robi się głośno w mediach, a urzędy wydają w tej sprawie komunikaty, ludzie częściej je zgłaszają. Specjaliści nazywają to efektem rozgłosu.
• Zgłoszonych napadów paniki zwykle nikt nie weryfikuje, więc nie wiadomo, czy spełniały kryteria rozpoznania.
• Osoby przyjmujące różne leki różnią się wiekiem i chorobami, a przy ponad połowie zgłoszeń brakuje informacji, z jakiego powodu lek przepisano.

Wyniki badań obserwacyjnych też nie są ze sobą zgodne. W badaniu z 2024 r. osoby z otyłością przyjmujące liraglutyd lub semaglutyd porównano z osobami, które tych leków nie przyjmowały. U osób przyjmujących te leki ryzyko rozpoznania zaburzeń lękowych było ponad dwukrotnie większe (o 108%), a ryzyko rozpoznania dużej depresji prawie trzykrotnie większe (o 195%) (12). Autorzy przeglądu z 2026 r. uznali jednak, że ryzyko błędu w tym badaniu jest poważne, głównie z powodu różnic między porównywanymi grupami, doboru uczestników i sposobu mierzenia wyników (4). W badaniu opartym na rejestrach medycznych Szwecji i Danii, w którym leki GLP-1 porównano z innym lekiem na cukrzycę, osoby przyjmujące leki GLP-1 nie zachorowywały częściej na depresję ani na zaburzenia lękowe (13).

Czy semaglutyd i tirzepatyd zwiększają ryzyko depresji i myśli samobójczych?

Według Europejskiej Agencji Leków dostępne dane nie wskazują na związek ocenianych leków z grupy GLP-1, w tym semaglutydu, z myślami lub zachowaniami samobójczymi. Przegląd EMA nie obejmował tirzepatydu (3). Amerykańska FDA uwzględniła też tirzepatyd i nie stwierdziła większego ryzyka takich zdarzeń (8). W badaniach klinicznych semaglutyd i tirzepatyd nie nasilały też objawów depresji (1, 2).

W kwietniu 2024 r. komitet PRAC zakończył przegląd dulaglutydu, eksenatydu, liraglutydu, liksysenatydu i semaglutydu, w tym leków Ozempic, Rybelsus i Wegovy z semaglutydem oraz Saxenda z liraglutydem. Uwzględnił badania laboratoryjne i na zwierzętach, badania kliniczne, zgłoszenia działań niepożądanych oraz dwa badania oparte na elektronicznej dokumentacji medycznej. Uznał, że dane nie wskazują na związek przyczynowy tych leków z myślami i zachowaniami samobójczymi ani z samookaleczeniami, i nie zmienił informacji o lekach. Producenci nadal monitorują takie zgłoszenia (3).

W styczniu 2026 r. FDA poprosiła producentów Wegovy, Saxendy i Zepbound o usunięcie z amerykańskich ulotek informacji o ryzyku myśli i zachowań samobójczych. Zepbound to nazwa, pod którą w USA sprzedaje się tirzepatyd do leczenia otyłości. Agencja przeanalizowała 91 badań, w których lek porównywano z placebo (uczestniczyło w nich 107 910 osób), oraz dane ponad 2,2 mln chorych na cukrzycę typu 2. Nie stwierdziła większego ryzyka myśli i zachowań samobójczych ani innych zaburzeń psychicznych, w tym lęku i depresji (8). W Unii Europejskiej charakterystyki Wegovy i Mounjaro takiego ostrzeżenia nie zawierają (5, 6).

W analizie badań semaglutydu objawy depresji mierzono kwestionariuszem PHQ-9. Po 68 tygodniach objawy depresji były u osób przyjmujących semaglutyd nieco słabsze niż u osób otrzymujących placebo, ale autorzy uznali tę różnicę za zbyt małą, by miała znaczenie w praktyce. Myśli lub zachowania samobójcze zgłosił w trakcie leczenia najwyżej 1% uczestników, bez różnicy między grupami (1). W badaniach tirzepatydu myśli samobójcze zgłosiło po 0,6% uczestników w grupie leku i w grupie placebo, a zachowania samobójcze 0,1% osób przyjmujących tirzepatyd i nikt z grupy placebo (2).

W zestawieniu 27 badań, w których leki GLP-1 porównywano z placebo (ponad 59 tys. osób z cukrzycą lub otyłością), samobójstwa, próby samobójcze, myśli samobójcze i samookaleczenia zdarzały się bardzo rzadko. Na 10 000 osób przyjmujących lek z grupy GLP-1 przez rok przypadało 4,7 takiego zdarzenia, a na 10 000 osób otrzymujących placebo przez rok 4,2. Różnica nie była istotna statystycznie (14). Badanie oparte na rejestrach medycznych Szwecji i Danii, obejmujące głównie chorych na cukrzycę typu 2, nie wykazało, by osoby przyjmujące leki GLP-1 częściej odbierały sobie życie niż osoby leczone innym lekiem na cukrzycę (13).

Kiedy podczas leczenia otyłości pilnie skontaktować się z lekarzem?

Myśli o zrobieniu sobie krzywdy albo o odebraniu sobie życia wymagają natychmiastowej pomocy medycznej, bez czekania na najbliższą wizytę. W nagłej sytuacji do szpitala psychiatrycznego można zgłosić się bez skierowania (15).

Z lekarzem prowadzącym leczenie otyłości trzeba się skontaktować bez zwłoki, gdy:

• w trakcie leczenia pojawi się lęk, którego wcześniej nie było lub który jest silniejszy niż dotąd, albo napady paniki, wyraźnie obniżony nastrój lub nietypowe zmiany zachowania (8),
• chory na cukrzycę, który przyjmuje insulinę lub pochodną sulfonylomocznika, ma objawy hipoglikemii, takie jak nerwowość, niepokój, zimne poty, szybsze bicie serca albo drżenie (5),
• z powodu wymiotów lub biegunki nie udaje się uzupełniać płynów, bo odwodnienie może pogorszyć pracę nerek (5).

Duszność, obrzęk twarzy, gardła, rąk lub nóg, zawroty głowy, przyspieszone bicie serca, pocenie się i utrata przytomności mogą oznaczać ciężką reakcję alergiczną na lek. Takie objawy wymagają natychmiastowej pomocy medycznej, także wtedy, gdy przypominają napad paniki (5). Inne objawy, przy których trzeba przerwać przyjmowanie leku i od razu skontaktować się z lekarzem, opisujemy w artykule o skutkach ubocznych leków na otyłość. Gdy pojawi się lęk albo obniżony nastrój, o odstawieniu leku na otyłość lub leku psychiatrycznego decyduje lekarz po rozmowie o objawach (8).

Czy przy zaburzeniach lękowych albo depresji można leczyć otyłość lekiem?

Zaburzenia lękowe i depresja nie są przeciwwskazaniem do semaglutydu ani tirzepatydu. Jedynym przeciwwskazaniem wymienionym w charakterystykach tych leków jest nadwrażliwość na ich składniki (5, 6). Czy lek będzie odpowiedni, ocenia lekarz, biorąc pod uwagę obecne objawy, przyjmowane leki i inne choroby.

Nie wszystko jednak wiadomo o bezpieczeństwie leków na otyłość u osób z zaburzeniami psychicznymi. Do badań semaglutydu nie przyjmowano osób, które w ciągu 2 lat przed badaniem chorowały na dużą depresję, ani osób z innymi ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, na przykład schizofrenią albo chorobą afektywną dwubiegunową. Nie przyjmowano też osób, które w kwestionariuszu objawów depresji PHQ-9 uzyskały co najmniej 15 punktów albo kiedykolwiek próbowały odebrać sobie życie. Autorzy uznają to za ograniczenie swojej analizy, bo właśnie te osoby mogą być najbardziej narażone na pogorszenie stanu psychicznego (1). Analiza badań tirzepatydu również dotyczyła osób bez rozpoznanych poważnych zaburzeń psychicznych (2).

W badaniach uczestniczyły natomiast osoby z łagodniejszymi problemami psychicznymi. W badaniach STEP 1, 2 i 3 co czwarty uczestnik miał w chwili przyjęcia do badania rozpoznane zaburzenie psychiczne (1), a w czterech badaniach STEP leki przeciwdepresyjne przyjmowało 539 z 3683 uczestników. U osób przyjmujących leki przeciwdepresyjne masa ciała spadała podobnie jak u pozostałych uczestników, a działania niepożądane występowały podobnie często w grupie semaglutydu i w grupie placebo (16).

W szwedzkim badaniu z 2026 r. przeanalizowano dane ponad 95 tys. osób z rozpoznaną depresją lub zaburzeniami lękowymi, które przyjmowały leki na cukrzycę. W okresach przyjmowania semaglutydu stan psychiczny tych osób rzadziej się pogarszał niż w okresach bez leków GLP-1. Za pogorszenie uznawano hospitalizację psychiatryczną, zwolnienie lekarskie z przyczyn psychicznych dłuższe niż 14 dni, hospitalizację z powodu samookaleczenia albo samobójstwo (17). To badanie obserwacyjne, więc nie dowodzi, że semaglutyd poprawia stan psychiczny. Autorzy piszą, że wyniki trzeba sprawdzić w badaniach, w których uczestników losowo przydziela się do grupy leku albo placebo.

Co powiedzieć lekarzowi przed leczeniem otyłości przy lęku lub depresji?

Według zaleceń Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości (PTLO) lekarz prowadzący leczenie otyłości ocenia stan psychiczny chorego na każdej wizycie i sprawdza, czy nie ma on objawów depresji lub zaburzeń odżywiania. Jeśli wynik wskazuje na depresję lub zaburzenia odżywiania albo objawy utrudniają leczenie, lekarz kieruje chorego do psychiatry lub psychologa klinicznego (18). Przed pierwszą konsultacją dobrze jest przygotować informacje o:

• rozpoznaniach psychiatrycznych i obecnych objawach, na przykład o tym, jak często zdarzają się napady paniki,
• wszystkich przyjmowanych lekach z dawkami, również o tych przyjmowanych tylko w razie potrzeby, na przykład na lęk albo na sen,
• myślach i próbach samobójczych, obecnych i dawnych,
• zaburzeniach odżywiania, obecnych lub przebytych, na przykład napadach objadania się, bulimii albo anoreksji,
• chorobie afektywnej dwubiegunowej, także rozpoznanej w przeszłości.

Semaglutyd i tirzepatyd spowalniają opróżnianie żołądka, więc mogą opóźniać wchłanianie leków przyjmowanych doustnie. Producenci zalecają ostrożność, gdy pacjent przyjmuje też leki, które powinny zadziałać szybko (5, 6). Może to dotyczyć także leku, który przyjmuje się w razie napadu lęku, dlatego lekarz prowadzący leczenie otyłości powinien o nim wiedzieć. O leku na otyłość powinien z kolei wiedzieć psychiatra prowadzący. Lek psychiatryczny należy przyjmować dalej, chyba że psychiatra zdecyduje o jego zmianie.

Dlaczego przy lęku i depresji naltrekson z bupropionem wymaga ostrożności?

Naltrekson z bupropionem (Mysimba) to lek na otyłość w tabletkach, który działa inaczej niż semaglutyd i tirzepatyd. W niektórych krajach bupropion jest lekiem na depresję, dlatego charakterystyka Mysimby zawiera ostrzeżenia podobne do ostrzeżeń dla leków przeciwdepresyjnych (7).

Podczas leczenia Mysimbą często występują lęk i bezsenność. Zgłaszano też napady paniki, zwłaszcza u osób, które wcześniej miały zaburzenia psychiczne, najczęściej w okresie zwiększania dawki i po jej zmianie. W badaniach leku u osób z otyłością nie było samobójstw ani prób samobójczych, ale po wprowadzeniu leku do sprzedaży zgłaszano myśli i zachowania samobójcze u pacjentów w każdym wieku. Dlatego pacjent i jego bliscy powinni zwracać uwagę na nastrój i zachowanie, zwłaszcza na początku leczenia i po każdej zmianie dawki. Przy myślach samobójczych, pogorszeniu stanu psychicznego albo nietypowych zmianach zachowania trzeba natychmiast zgłosić się do lekarza (7).

Bupropion spowalnia rozkład części leków przeciwdepresyjnych i przeciwpsychotycznych, na przykład paroksetyny i risperydonu. Przy łączeniu Mysimby z lekami przeciwdepresyjnymi z grup SSRI i SNRI zgłaszano zespół serotoninowy, czyli stan, który może zagrażać życiu. Lek jest przeciwwskazany u osób z chorobą afektywną dwubiegunową, także rozpoznaną w przeszłości, oraz u osób, które chorują lub chorowały na bulimię albo anoreksję (7). Więcej przeciwwskazań do naltreksonu z bupropionem opisujemy w artykule o tym, po jakich lekach się tyje i jak wtedy leczyć otyłość.

Jak wygląda leczenie otyłości w Naszym Gabinecie?

W programie leczenia otyłości w Naszym Gabinecie lekarz rozpoznaje otyłość na podstawie BMI i obwodu talii, ocenia wyniki badań krwi i według kryteriów PTLO decyduje, czy dorosły pacjent może przyjmować lek. Program trwa 12 miesięcy i obejmuje konsultacje wideo z lekarzem i z psychologiem oraz comiesięczne kontrole lekarskie na podstawie danych z aplikacji. Po każdej ocenie, jeśli leczenie ma być kontynuowane, lekarz wystawia e-receptę, a pacjent wykupuje lek w aptece. Jeśli pacjent leczy się psychiatrycznie, kontynuuje to leczenie równolegle. Kryteria, według których lekarz kwalifikuje pacjenta do leczenia, opisujemy w artykule o kwalifikacji do leków na otyłość. Ten artykuł nie zastępuje konsultacji lekarskiej.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Mounjaro może wywołać lęk albo depresję?

Charakterystyka tirzepatydu (Mounjaro) nie wymienia lęku ani depresji wśród działań niepożądanych (6). W badaniach tirzepatydu u osób bez rozpoznanych poważnych zaburzeń psychicznych działania niepożądane dotyczące psychiki występowały podobnie często w grupie leku i w grupie placebo, a objawy depresji się nie nasilały (2). Tirzepatyd uwzględniła też FDA w przeglądzie z 2026 r., który nie wykazał większego ryzyka myśli samobójczych (8).

Czy lek na otyłość może poprawić nastrój albo zmniejszyć lęk?

Tego nie wiadomo. W badaniach semaglutydu objawy depresji zmniejszały się nieco bardziej u osób przyjmujących lek niż u osób otrzymujących placebo, ale autorzy uznali różnicę za zbyt małą, by miała znaczenie w praktyce (1). W szwedzkim badaniu osób z depresją lub zaburzeniami lękowymi stan psychiczny rzadziej się pogarszał w okresach przyjmowania semaglutydu, ale badanie obserwacyjne nie dowodzi, że to zasługa leku (17). Semaglutyd i tirzepatyd nie są zarejestrowane do leczenia depresji ani zaburzeń lękowych i nie zastępują leczenia psychiatrycznego ani psychoterapii (5, 6).

Czy w trakcie leczenia semaglutydem można przyjmować leki przeciwdepresyjne?

W badaniach semaglutydu 539 uczestników przyjmowało leki przeciwdepresyjne i chudło podobnie jak pozostali (16). Charakterystyka semaglutydu nie opisuje interakcji z lekami przeciwdepresyjnymi. Semaglutyd może jednak wpływać na wchłanianie leków przyjmowanych doustnie, dlatego lekarz prowadzący leczenie otyłości musi wiedzieć o wszystkich lekach, które przyjmuje pacjent (5). Z częścią leków przeciwdepresyjnych wchodzi natomiast w interakcje naltrekson z bupropionem (7).

Źródła

1. Wadden TA, Brown GK, Egebjerg C i wsp. Psychiatric Safety of Semaglutide for Weight Management in People Without Known Major Psychopathology: Post Hoc Analysis of the STEP 1, 2, 3, and 5 Trials. JAMA Intern Med. 2024;184(11):1290-1300. PMID 39226070, DOI
2. Wadden TA, Oquendo MA, Kushner RF i wsp. Psychiatric Safety of Tirzepatide in People With Obesity and No Known Major Psychopathology: A Post Hoc Analysis of SURMOUNT. Obesity (Silver Spring). 2026;34(3):565-578. PMID 41537305, DOI
3. European Medicines Agency. Meeting highlights from the Pharmacovigilance Risk Assessment Committee (PRAC) 8-11 April 2024. Komunikat z 12.04.2024. ema.europa.eu
4. Melamed B, Parsi-Zahabi M, Omrani MA i wsp. Semaglutide and Panic Attacks: Active-Comparator Disproportionality Analysis, Temporal Assessment of Notoriety Bias and Evidence Triangulation in Post-Marketing Pharmacovigilance. Pharmacoepidemiol Drug Saf. 2026;35(11):e70517. PMID 42946127, DOI
5. Europejska Agencja Leków. Wegovy (semaglutyd) - charakterystyka produktu leczniczego i ulotka dla pacjenta: roztwór do wstrzykiwań oraz tabletki. ema.europa.eu
6. Europejska Agencja Leków. Mounjaro (tirzepatyd) - charakterystyka produktu leczniczego. ema.europa.eu
7. Europejska Agencja Leków. Mysimba (naltrekson i bupropion) - charakterystyka produktu leczniczego. ema.europa.eu
8. U.S. Food and Drug Administration. Drug Safety Communication z 13.01.2026: prośba o usunięcie ostrzeżenia o myślach i zachowaniach samobójczych z informacji o lekach z grupy agonistów receptora GLP-1 (Saxenda, Wegovy, Zepbound). fda.gov
9. Han S, Yang Y, Liu Z i wsp. Association of Glucagon-Like Peptide-1 Receptor Agonist Use With Risk of Psychiatric Disorders: A Systematic Review and Meta-Analysis of Randomised Controlled Trials. Diabetes Obes Metab. 2026;28(6):5011-5019. PMID 41852258, DOI
10. Europejska Agencja Leków. Saxenda (liraglutyd) - charakterystyka produktu leczniczego. ema.europa.eu
11. NHS. Panic disorder. Strona przejrzana 22.08.2023. nhs.uk
12. Kornelius E, Huang JY, Lo SC i wsp. The risk of depression, anxiety, and suicidal behavior in patients with obesity on glucagon like peptide-1 receptor agonist therapy. Sci Rep. 2024;14(1):24433. PMID 39424950, DOI
13. Ueda P, Söderling J, Wintzell V i wsp. GLP-1 Receptor Agonist Use and Risk of Suicide Death. JAMA Intern Med. 2024;184(11):1301-1312. PMID 39226030, DOI
14. Ebrahimi P, Batlle JC, Ayati A i wsp. Suicide and Self-Harm Events With GLP-1 Receptor Agonists in Adults With Diabetes or Obesity: A Systematic Review and Meta-Analysis. JAMA Psychiatry. 2025;82(9):888-895. PMID 40105856, DOI
15. Rzecznik Praw Pacjenta. Leczenie psychiatryczne i wsparcie psychologiczne - kiedy potrzebne jest skierowanie? 07.10.2022. gov.pl
16. Kushner RF, Fink-Jensen A, Frenkel O i wsp. Efficacy and safety of semaglutide 2.4 mg according to antidepressant use at baseline: A post hoc subgroup analysis. Obesity (Silver Spring). 2024;32(2):273-280. PMID 37989717, DOI
17. Taipale H, Taylor M, Lähteenvuo M i wsp. Association between GLP-1 receptor agonist use and worsening mental illness in people with depression and anxiety in Sweden: a national cohort study. Lancet Psychiatry. 2026;13(4):327-335. PMID 41862258, DOI
18. Bąk-Sosnowska M, Białkowska M, Bogdański P i wsp. Zalecenia kliniczne dotyczące postępowania u chorych na otyłość 2024 - stanowisko Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości. Medycyna Praktyczna, wydanie specjalne, wrzesień 2024. ptlo.org.pl