Ośrodek leczenia uzależnień Poznań

Ośrodek leczenia uzależnień w Poznaniu to miejsce, w którym leczenie odbywa się stacjonarnie, czyli z całodobowym pobytem. Pacjent na czas terapii zamieszkuje w ośrodku i przez kilka tygodni jest pod stałą opieką zespołu. To podstawowa różnica wobec leczenia ambulatoryjnego, na które przychodzi się z domu - tutaj cały dzień jest poukładany wokół zdrowienia, a pacjent zostaje odcięty od miejsc, ludzi i sytuacji, które podtrzymywały nałóg.

W naszym ośrodku przy ul. Górki 17A w Poznaniu zajmujemy się uzależnieniami od alkoholu, od leków (głównie nasennych i uspokajających) oraz od narkotyków i dopalaczy. Prowadzimy też leczenie uzależnień behawioralnych, przede wszystkim hazardu. Jeśli problem dotyczy konkretnej substancji albo zachowania, można zacząć od dopasowanej ścieżki: leczenia narkomanii w Poznaniu albo leczenia uzależnienia od hazardu w Poznaniu.

Do ośrodka trafiają osoby w różnym wieku i na różnym etapie - od tych, które straciły kontrolę nad piciem czy braniem stosunkowo niedawno, po osoby z wieloletnim nałogiem i kilkoma nieudanymi próbami leczenia. Przyjmujemy pacjentów z Poznania i całej Wielkopolski, a także spoza regionu - przy pobycie całodobowym odległość od domu bywa wręcz zaletą, bo odcina od dotychczasowego środowiska.

W jednym ośrodku leczymy uzależnienia od różnych substancji i zachowań, bo mechanizm nałogu jest podobny niezależnie od tego, czego dotyczy. Często też się one łączą - ktoś uzależniony od alkoholu sięga po leki uspokajające, a problem z hazardem idzie w parze z piciem. Podczas kwalifikacji patrzymy na całość sytuacji, a nie tylko na jeden, najbardziej widoczny problem.

Czym leczenie stacjonarne różni się od terapii w poradni

Wiele osób zaczyna od poradni i spotkań raz w tygodniu - to dobra droga, gdy uzależnienie nie jest jeszcze głęboko utrwalone, a dom daje oparcie. Ambulatoryjne leczenie alkoholizmu w Poznaniu sprawdza się, kiedy pacjent jest w stanie zachować trzeźwość między sesjami. Ośrodek stacjonarny odpowiada na sytuacje trudniejsze: gdy próby leczenia w domu nie wystarczyły, gdy głód jest silny albo gdy otoczenie ciągnie z powrotem do picia czy brania. Pobyt daje to, czego dom dać nie potrafi - kilka tygodni bez dostępu do substancji i codzienną pracę z terapeutą.

Leczenie u nas jest prywatne i w pełni dobrowolne. Nie wymagamy skierowania i nie ustawiamy nikogo w kolejce - dla porównania w poznańskich placówkach publicznych czas oczekiwania na pierwszą wizytę liczony jest w tygodniach, a na miejsce na oddziale stacjonarnym często w miesiącach. O tym, czy pobyt jest właściwym krokiem, decydujemy wspólnie podczas rozmowy kwalifikacyjnej.

Pobyt zaczyna się od telefonu. Podczas rozmowy kwalifikacyjnej ustalamy, od czego pacjent jest uzależniony, jak długo trwa problem i w jakim jest stanie - na tej podstawie proponujemy długość pobytu i termin przyjęcia. Do ośrodka przyjmujemy osobę trzeźwą. Jeśli w organizmie jest jeszcze alkohol lub inna substancja, najpierw potrzebne jest odtrucie - prowadzimy je w ramach detoksu alkoholowego w Poznaniu, a właściwa terapia zaczyna się, gdy organizm jest już oczyszczony.

Pierwsze dni w ośrodku

Początek pobytu to czas adaptacji. Pacjent poznaje zespół i innych uczestników, przechodzi wstępną ocenę stanu zdrowia i razem z terapeutą prowadzącym układa indywidualny plan terapii. Jeśli za pacjentem jest świeże odstawienie substancji, pierwsze dni są spokojniejsze - to czas dochodzenia do równowagi, a intensywność zajęć rośnie stopniowo. Warto zabrać ze sobą rzeczy osobiste na kilka tygodni, leki przyjmowane na stałe wraz z informacją od lekarza oraz dokument tożsamości.

Dalej dzień ma już stały rytm. Pacjent uczestniczy w terapii do 8 godzin dziennie - to połączenie zajęć grupowych i spotkań indywidualnych z terapeutą prowadzącym. Reszta dnia to posiłki, odpoczynek, czas na zadania terapeutyczne i sen w równym rytmie. Ten uporządkowany plan sam w sobie jest częścią leczenia: organizm i głowa uczą się funkcjonować bez substancji.

Ten przewidywalny rytm jest częścią terapii. Dla wielu pacjentów pobyt to pierwszy od dawna czas, gdy doba nie kręci się wokół zdobywania i używania substancji, tylko wokół snu, posiłków, pracy nad sobą i odpoczynku. Kontakt telefoniczny z bliskimi jest możliwy, ale w ustalonych ramach, żeby chronił skupienie na leczeniu.

Na czas pobytu ośrodek zapewnia pełne utrzymanie: miejsce do spania, wyżywienie i codzienną opiekę, tak aby pacjent mógł zająć się wyłącznie sobą i terapią. Spokojne, uporządkowane otoczenie nie jest dodatkiem - dla kogoś, czyje życie od miesięcy kręciło się wokół nałogu, sam powrót do regularnych posiłków i snu bywa początkiem zdrowienia.

Od czego zależy długość pobytu

Proponujemy dwa pakiety: czterotygodniowy „Intensywny Start" i ośmiotygodniowy „Pełny Proces Transformacji". Cztery tygodnie wystarczają, by przejść przez najtrudniejszy początek, ustabilizować się i nauczyć podstaw radzenia sobie z głodem. Osiem tygodni daje czas na głębszą pracę nad przyczynami uzależnienia i na utrwalenie nowych nawyków - wybieramy je częściej przy długiej historii nałogu albo po wcześniejszych nawrotach. Długość pobytu ustalamy razem z pacjentem, a jeśli sytuacja tego wymaga, rozmawiamy o jej zmianie w trakcie.

Już w trakcie pobytu, a nie dopiero przy wyjściu, zaczynamy przygotowywać pacjenta na powrót do codzienności - bo to właśnie pierwsze tygodnie po ośrodku są najtrudniejsze. Co składa się na ten plan, opisujemy w ostatniej części tej strony.

Sercem leczenia w ośrodku jest praca z terapeutą prowadzącym. To jedna osoba, która zna sytuację pacjenta od początku do końca pobytu, prowadzi go indywidualnie i czuwa nad całym przebiegiem terapii. Dzięki temu pacjent nie powtarza swojej historii za każdym razem komuś nowemu, a terapeuta widzi, co realnie się zmienia.

Spotkania indywidualne to przestrzeń na to, czego trudno powiedzieć w grupie. Pacjent pracuje tu nad swoją osobistą historią - tym, jak zaczęło się uzależnienie, jakie pełni funkcje i co utrzymuje je w ryzach. Terapeuta dostosowuje tempo i tematy do konkretnej osoby, a ustalenia z tych sesji wracają potem w pracy grupowej.

Druga część programu to terapia grupowa. Spotkania w gronie osób z podobnym doświadczeniem mają konkretną wartość: łatwiej zobaczyć mechanizm nałogu u kogoś innego niż u siebie, a szczerość pozostałych uczestników przełamuje poczucie, że jest się z problemem samemu. Grupa daje też wsparcie i informację zwrotną, której bliscy zwykle dać nie potrafią.

Zajęcia grupowe nie są jednolite. Część z nich to psychoedukacja, czyli rzetelna wiedza o tym, jak działa uzależnienie i co dzieje się w organizmie oraz głowie osoby uzależnionej. Inne grupy są tematyczne - poświęcone emocjom, relacjom albo właśnie zapobieganiu nawrotom. Dzięki temu pacjent nie tylko mówi o swoim problemie, ale też uczy się go rozumieć i nazywać.

Czego pacjent uczy się w terapii

Terapia w ośrodku to nie same rozmowy. Pacjent uczy się rozpoznawać własne sygnały głodu i sytuacje, które go wyzwalają, rozumie mechanizmy, które podtrzymywały picie czy branie, i ćwiczy konkretne sposoby radzenia sobie z napięciem bez sięgania po substancję. Te umiejętności mają działać przede wszystkim później - po wyjściu, w zwykłym życiu.

Nad jakością tej pracy czuwa cały zespół. Raz w miesiącu terapeuci spotykają się na superwizji, czyli wspólnym omówieniu prowadzonych przypadków z doświadczonym specjalistą. To standard, który pilnuje, żeby terapia trzymała poziom, a decyzje nie zależały od jednej osoby.

Ośrodek stacjonarny nie jest pierwszym krokiem dla każdego. Najczęściej pomaga osobom, u których wcześniejsze próby leczenia w poradni nie przyniosły trwałego efektu, u których głód jest na tyle silny, że trudno wytrzymać bez stałego wsparcia, oraz tym, których dom czy najbliższe otoczenie podtrzymuje nałóg. Pobyt sprawdza się też, gdy uzależnieniu towarzyszą inne trudności - obniżony nastrój, lęk czy bezsenność - którymi zajmujemy się równolegle z terapią.

W praktyce po pomoc zgłaszają się bardzo różne osoby: ktoś, kto przez lata był przekonany, że panuje nad piciem, aż stracił nad nim kontrolę; ktoś po kolejnym powrocie do brania mimo wcześniejszej terapii; rodzina, która wyczerpała własne sposoby i szuka miejsca, gdzie bliski dostanie realne wsparcie. Łączy je jedno - moment, w którym dotychczasowe rozwiązania przestały wystarczać.

O tym, czy pobyt stacjonarny jest najlepszym rozwiązaniem, rozmawiamy szczerze. Jeśli ktoś poradzi sobie leczeniem ambulatoryjnym albo najpierw potrzebuje konsultacji lekarskiej, mówimy to wprost - nie namawiamy na pobyt, który nie jest potrzebny. Kwalifikacja to rozmowa, w której ustalamy realny obraz sytuacji, a nie formalność.

Sama kwalifikacja jest prosta i nie wymaga przygotowań. Wystarczy telefon - opisujemy, czego dotyczy problem, odpowiadamy na pytania o przebieg pobytu i wspólnie ustalamy, czy oraz kiedy przyjęcie ma sens. Jeśli pacjent wymaga najpierw odtrucia, planujemy je przed rozpoczęciem właściwej terapii.

Ośrodek zamknięty a otwarty

Pojęcie „ośrodek zamknięty" w leczeniu prywatnym oznacza przede wszystkim, że pacjent przebywa w placówce na stałe i nie wychodzi z niej w trakcie terapii, a kontakt ze światem zewnętrznym jest ograniczony, żeby chronić proces zdrowienia. Nie jest to leczenie pod przymusem - przyjęcie i pobyt są dobrowolne, a decyzję o rozpoczęciu i zakończeniu podejmuje pacjent. W modelu otwartym czy dziennym pacjent wraca na noc do domu; daje to więcej swobody, ale i łatwiejszy dostęp do substancji, dlatego przy ciężkim uzależnieniu wybór częściej pada na pobyt całodobowy.

Przez całą dobę pacjent jest pod opieką. Zespół ośrodka tworzą terapeuci uzależnień, a w razie potrzeby korzystamy ze wsparcia lekarskiego i konsultacji psychiatrycznej - to ważne zwłaszcza na początku pobytu, gdy organizm dochodzi do siebie po odstawieniu substancji. Stała obecność personelu oznacza, że pacjent nie zostaje sam w trudniejszym momencie, w dzień i w nocy.

Bezpieczeństwo to także przewidywalność. Pacjent od początku wie, jak wygląda plan jego pobytu, kto go prowadzi i na jakim jest etapie. Decyzje - o długości terapii, o ewentualnej konsultacji lekarskiej, o przygotowaniu do wyjścia - zapadają w rozmowie z pacjentem, a nie ponad jego głową.

Najwięcej uwagi wymaga początek pobytu. Po odstawieniu alkoholu czy leków organizm potrzebuje czasu, a czasem także wsparcia lekarskiego - dlatego w pierwszych dniach personel obserwuje stan pacjenta uważniej i reaguje na bieżąco. Gdy to konieczne, kierujemy na konsultację specjalisty, zamiast działać na własną rękę.

Dokumentacja i dyskrecja

Leczenie jest dyskretne, ale dyskrecja nie znaczy brak dokumentacji. Prowadzimy dokumentację medyczną tak, jak wymaga tego prawo, i chronimy ją na takich samych zasadach jak każdą informację o zdrowiu. Dla pacjenta oznacza to dwie rzeczy: jego prywatność jest pilnowana, a jednocześnie ma pełny wgląd w przebieg własnego leczenia.

Czego pobyt w ośrodku nie zastępuje

Leczenie uzależnienia to proces, a nie nagła interwencja. Pobyt w ośrodku nie zastępuje pilnej pomocy medycznej - jeśli zdrowie albo życie jest bezpośrednio zagrożone, najpierw potrzebna jest pomoc doraźna, a dopiero potem terapia. Nie zastępuje też diagnozy psychiatrycznej tam, gdzie jest ona konieczna; w takich sytuacjach łączymy terapię z opieką lekarza. Mówimy o tym wprost, bo uczciwość co do granic leczenia jest częścią dobrej opieki.

Koszt pobytu zależy od długości terapii. Oferujemy dwa pakiety:

• Intensywny Start - pobyt 4-tygodniowy, 13 000 zł
• Pełny Proces Transformacji - pobyt 8-tygodniowy, 25 000 zł

Cena obejmuje całość pobytu: zakwaterowanie, wyżywienie, całą terapię indywidualną i grupową, opiekę zespołu oraz comiesięczną superwizję czuwającą nad jakością leczenia. Nie doliczamy do tego osobnych opłat za poszczególne sesje. Na tle prywatnych ośrodków w Poznaniu są to stawki z górnej półki - odpowiadają intensywności programu, czyli do 8 godzin terapii dziennie i pracy z jednym terapeutą prowadzącym przez cały pobyt.

Jak rozpocząć leczenie

Pierwszy krok to telefon pod numer 880 808 880. Umawiamy rozmowę kwalifikacyjną, ustalamy długość pobytu i termin przyjęcia. Najczęściej dzwoni nie sam pacjent, lecz ktoś z bliskich - to normalne i równie dobry początek. Sama rozmowa do niczego nie zobowiązuje i jest dyskretna - można zapytać o wszystko, co budzi wątpliwości, zanim zapadnie jakakolwiek decyzja.

Co dzieje się po zakończeniu pobytu

Wyjście z ośrodka nie jest końcem leczenia, tylko zmianą jego formy. Pierwsze tygodnie i miesiące po powrocie do domu są najtrudniejsze, bo wracają dawne sytuacje, ludzie i napięcia - a to one najczęściej wyzwalają nawrót. Dlatego trzeźwość utrzymana w ośrodku to dopiero początek, który trzeba podtrzymać już samodzielnie, choć nie w pojedynkę.

Jeszcze w trakcie pobytu pacjent układa razem z terapeutą plan na czas po wyjściu. Najczęściej obejmuje on:

1. kontynuację terapii ambulatoryjnej - regularne spotkania, na które przychodzi się już z domu (terapia uzależnień w Poznaniu);
2. udział w grupach wsparcia i mityngach, gdzie spotyka się osoby w podobnej sytuacji;
3. rozpoznane wcześniej sygnały i sytuacje ryzyka oraz gotowy pomysł, co zrobić, gdy się pojawią;
4. zdrowy rytm dnia - sen, aktywność i zajęcia, które wypełniają czas wcześniej poświęcany nałogowi;
5. wsparcie bliskich, którzy wiedzą, jak pomagać, nie przejmując odpowiedzialności za cudzą trzeźwość.

Jeśli mimo wszystko dojdzie do nawrotu, nie oznacza on, że całe leczenie poszło na marne. Nawrót bywa elementem zdrowienia - liczy się to, żeby zareagować szybko i wrócić do wsparcia, zamiast zaczynać od zera. O dalszy kontakt i kolejne kroki pytamy zresztą jeszcze przed wyjściem, żeby pacjent wiedział, gdzie się zgłosić.